Ο Γαλιλαίος και η Νέα Επιστήμη

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχε να ξεπεράσει ο Γαλιλαίος όταν έκανε τις ουράνιες παρατηρήσεις ήταν στο πως θα καταφέρει να πείσει τους Ρωμαίους αστρονόμους ότι αυτό που βλέπανε δεν ήταν οπτικές ψευδαισθήσεις που προκαλούσε το όργανο.
 Έπρεπε δηλαδή η εμπειρία να γίνει αισθητηριακή μέσω του οργάνου. Συγκρίνοντας το τότε με το τώρα, σήμερα πόσο εύκολα πιστεύουμε σε μία εικόνα, δεχόμαστε ως δεδομένα πράγματα που μόνο έχουμε δει ή μας έχουν πει γι’ αυτά. Τελικά αποδείχτηκε πως αυτό ήταν ένα πρόβλημα που με την ικανότητά του μπόρεσε να το ξεπεράσει. Εκεί όμως που απευθύνεται ο νους και η διάνοια μόνο ένα πράγμα μπορεί να της αποτρέψει την πορεία. Ο δογματισμός και τα συμφέροντα που κάποιοι νιώθουν να κλονίζονται.
 Γιατί, πείτε μου, όταν κάποιος ξέρει πως έχει δίκαιο, ξέρει πως όσες φορές κι αν αντιπαρατεθούν τα επιχειρήματα του με την αλήθεια δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, τότε γιατί να τα επιβάλει με αυστηρούς
 νόμους και κανόνες.
 Η εκκλησιά πάντα είχε τέτοιου είδους ακραίες ανασφάλειες που, σε συνδυασμό με την ισχυρή της θέση στην κοινωνία αποτελούσε ένα συμπαγές φίλτρο που από μέσα του έπρεπε να περνάνε τα παντα που απευθύνονται στη σκέψη και την πνευματική υπόσταση του ανθρώπου. Οι μεγαλύτερες μάχες στον κόσμο έχουν γίνει για τον έλεγχο του πνεύματος και όχι για την κατάκτηση εδαφών (όπως λένε και οι Πολεμιστές της Λάϊον).
Το αδιαπέραστο εμπόδιο λοιπόν που συνάντησε ο Γαλιλαίος ήταν η εκκλησία, όπου και του είχαν πει πως η μόνη αλήθεια που υπάρχει είναι αυτή που λένε οι Γραφές. «Συμφωνώ» απάντησε ο Γαλιλαίος, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τους πείσει, χωρίς να γνωρίζει ότι επιτάχυνε την καταδίκη του «συμφωνώ με την αλήθεια της Γραφής, αλλά όταν γράφτηκε στοιχειοθετήθηκε με κάποιες λέξεις που και με κάποια κοινωνικά δεδομένα της εποχής που σήμερα έχασαν τη δυναμική, την αξία, αλλά και το νόημά τους. Καταλήγοντας έλεγε «Τα φυσικά φαινόμενα εκπορεύονται από το Θεό. Γι’ αυτό οι παρατηρήσεις ή άμεσα  υμπεράσματα από αυτά δεν θα πρέπει να αμφισβητούνται από το γεγονός ότι οι Γραφές φαίνονται να αντιφάσκουν μ’ αυτά, γιατί όλα τα λεγόμενα των ιερών κειμένων επιβάλλονται από τόσο αυστηρούς νόμους όπως όλα τα φυσικά φαινόμενα»
 Η επιστήμη είναι το νόθο παιδί της απόδειξης και του φόβου. Προσπαθεί να τεκμηριώσει τα πάντα αλλά χωρίς να ταρακουνήσει τα στεγανά της εκκλησίας τότε, της βιομηχανίας σήμερα
 
Πικραμένος ο Γαλιλαίος από τη στάση της εκκλησίας, αποτραβήχτηκε από το έργο του, αλλά βρήκε παρηγοριά στη συγγραφή ενός από τα σπουδαιότερα επιστημονικά έργα που γραφτήκαν ποτέ, το:
 «Πραγματείες και μαθηματικές αποδείξεις που αφορούν δύο Νέες Επιστήμες». Σε αυτό το βιβλίο καταπιάνεται με τα προβλήματα αντοχής υλικών, νόμους ομοιότητα, μοντέλα, το νόμο της αδράνειας, της ομαλά επιταχυνόμενης κίνησης, την παραβολική κίνηση βλημάτων, αλλά το σπουδαιότερο του επίτευγμα που βαίνει από αυτό το έργο ήταν, η σαφή κατανόηση της επιτάχυνσης και των νόμων της δυναμικής για  αθερή δύναμη.
 
Μετά την ολοκλήρωση του έργου αυτού τυφλώθηκε. Αν και συνδέθηκε με τις αστρονομικές παρατηρήσεις η επιστημονική κοινότητα τον αναγνωρίζει σαν έναν από τον μεγαλύτερο Φυσικό. Η ταχύτητα του φωτός, η λειτουργία και η επίδραση του χρόνου , προβλήματα που απασχόλησαν πολύ μεταγενέστερους του, αλλά ακόμη και σημερινούς επιστήμονες,  έχουν την αρχή τους στο ανήσυχο πνεύμα του.
 Ήταν ο πρώτος που διαχώρισε τη φιλοσοφία από την επιστήμη καθορίζοντας μια πορεία σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από αυτή του σύγχρονού του Καρτέσιου ο οποίος για να αποδείξει τις ανακαλύψεις του χρησιμοποιούσε τη μεταφυσική.
 Αν και χρησιμοποίησε, αντέγραψε μπορώ να πω, τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, για να καθιερώσει τη Νέα Επιστήμη επέμενε στην ανεπάρκεια και τα λανθασμένα αποτελέσματα των λεγομένων τους, υπογραμμίζοντας την πλήρη αντίθεσή του με τον Αριστοτέλη.
 Ο Αϊνστάιν χρόνια μετά θα πει για τον Γαλιλαίο: «… Συχνά έχει υποστηριχτεί η άποψη ότι ο Γαλιλαίος είναι ο θεμελιωτής της σύγχρονης επιστήμης επειδή αντικατέστησε την υποθετική, επαγωγική μέθοδο με την εμπειρική, πειραματική μέθοδο. Πιστεύω, ωστόσο, ότι η ερμηνεία αυτή δεν αντέχει να υποβληθεί σε αυστηρή εξέταση. Δεν υπάρχει εμπειρική μέθοδος χωρίς υποθετικές γενικές ιδέες και συστήματα και δεν υπάρχει υποθετική σκέψη που οι ιδέες της να μην αποκαλύπτουν, με λεπτομερή έρευνα, το εμπειρικό υλικό από το οποίο πηγάζουν. Το να θέσουμε σε αυστηρή αντιπαράθεση την εμπειρική με την επαγωγική μέθοδο είναι παραπλανητικό, κάτι που ήταν τελείως ξένο στο Γαλιλαίο».
Αναρτήθηκε στις Φυσική. Ετικέτες: , . Leave a Comment »